BANNER





Ημερολόγιο έναρξης νέων Σεμιναρίων

Καμπούκι. Το Ιαπωνικό Θέατρο

Πήγαινε κάτω

Καμπούκι. Το Ιαπωνικό Θέατρο

Δημοσίευση από Στέφανος Την / Το 8/4/2015, 11:29



Η Ιαπωνία έχει το δικό της θεατρικό είδος που ονομάζεται «Καμπούκι». Το θέατρο αυτό είναι λαϊκής προέλευσης και δημιουργήθηκε από επαγγελματίες και εμπόρους και γενικά από ανθρώπους του λαού που ήταν αποκλεισμένοι από τις διασκεδάσεις των ευγενών «Σαμουράι». Το Καμπούκι δεν είναι δημιούργημα μιας χρονικής περιόδους συγκεκριμένα, αλλά δημιουργήθηκε με το πέρασμα των αιώνων.
Το Θέατρο Καμπούκι ανάγεται στην κατηγορία των θρησκευτικών χορών. Η Ιαπωνική μυθολογία αναφέρει πως η γυναικεία θεότητα του Ήλιου όταν συκοφαντήθηκε από τον αδελφό της, κατέφυγε σε ένα μεγάλο σπήλαιο και άφησε τον κόσμο στο σκοτάδι. Τότε οι άλλοι θεοί άρχισαν να τραγουδούν και να χοροπηδούν στην είσοδο του συγκεκριμένου σπηλαίου. Τότε μόνο πείσθηκε η θεά Ήλιος να βγει από την σπηλιά και το φως να ξαναφωτίσει τον κόσμο. Έτσι κατά την Ιαπωνική Μυθολογία γεννήθηκε ιστορικά το Καμπούκι.

Αρχικώς και για πολλούς αιώνες ο χορός αυτός εκτελούνταν μόνο από ιέρειες μπροστά σε βωμούς της θεάς του Ήλιου. Όταν όμως αργότερα εισήχθηκε στην αυτοκρατορική αυλή της Ιαπωνίας, μουσική από την Κίνα, όλοι οι αξιωματούχοι λάτρευαν να βλέπουν χορούς ακούγοντας κινέζικη μουσική και βλέποντας της ιστορίες των θεών του Βουδισμού. Αυτή η περίοδος του Θεάτρου ονομάζεται «ΝΟ» και είναι αποκλειστικά αυτοκρατορικής καταγωγής. 

Δημιουργός του θεάτρου «Καμπούκι» υπήρξε η χορεύτρια Οκούνι η οποία εγκατέλειψε τους χορούς του ναού και άρχισε να χορεύει στους δρόμους του Κιότο. Το παράδειγμά της ακολούθησαν κι άλλες χορεύτριες αλλά επενέβη τότε η Ιαπωνική Κυβέρνηση η οποία απαγόρευσε τον χορό από γυναίκες στους δρόμους για λόγους ηθικής. Με τον καιρό όμως αυτή η απαγόρευση ατόνησε και η παράλληλη συνοδείας του χορού αυτού, με μουσική «σαμιζέν» κιθάρας δηλαδή από τρεις χορδές έφερε στο προσκήνιο ξανά το Καμπούκι.

Το θέατρο Καμπούκι στηρίζεται κυρίως στο οπτικό θέαμα και λιγότερο στο ακουστικό. Τα κοστούμια και η διακόσμηση μεταφέρουν τον θεατή σε έναν κόσμο ονείρου. Το επάγγελμα του ηθοποιού του θεάτρου Καμπούκι είναι κυρίως κληρονομικό. Όλοι οι ρόλοι των ηθοποιών στο Καμπούκι, εκτός των χορευτριών εκτελούνται από άνδρες. Οι «ονογκάτα», οι ηθοποιοί δηλαδή που εκτελούν τους γυναικείους ρόλους στο Καμπούκι δεν διαφέρουν από τις γυναίκες ακόμη και στην προσωπική τους ζωή ή στον τρόπο που μιλούν ή φέρονται.

Ακόμη και στις μέρες μας ανεβαίνουν στο Τόκιο παραστάσεις Καμπούκι, αλλά στο Κιότο απ΄ όπου ξεκίνησε προτιμούν να βλέπουν χορευτικές παραστάσεις από γκέισες. Εν ζωή ακόμη βρίσκεται και το αριστοκρατικό θέατρο «ΝΟ» που αναφέραμε, αλλά εντός στενού κύκλου χωρίς μεγάλη απήχηση.


Επίσης στην Ιαπωνία υπάρχει ακόμη ένα είδος θεάτρου που λέγεται «Γιοσέ». Σε αυτό το είδος εμφανίζονται μόνο αφηγητές ιστοριών και οι επισκέπτες του μόνο ακούνε. Στο θέατρο αυτό έδαφος και σκηνή καλύπτονται με ψάθα. Ανάμεσα στις αφηγήσεις παρουσιάζονται τραγουδιστές, χορευτές και ακροβάτες. Οι αφηγήσεις συνήθως είναι κωμικές, δηλαδή πρόκειται για αφήγηση ανεκδότων και αυτοί που τα περιγράφουν καλούνται «χανασίκα», ενώ όταν περιγράφονται περιπέτειες οι αφηγητές καλούνται «κασακούσι».

Στέφανος
Επίτιμο μέλος
Επίτιμο μέλος

Φύλο : Άντρας
Τόπος κατοικίας : Πειραιάς
Γράφτηκα στο φόρουμ στις : 18/12/2014
Αριθμός μηνυμάτων : 99

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης