BANNER





Ημερολόγιο έναρξης νέων Σεμιναρίων

Θέατρο του παραλόγου

Πήγαινε κάτω

Θέατρο του παραλόγου

Δημοσίευση από Χαρά Σωτηροπούλου Την / Το 25/1/2015, 19:31

Ως θέατρο του παραλόγου, ορίζεται το καλλιτεχνικό πρωτοποριακό κίνημα το οποίο αντιπροσωπεύει ένα θεατρικό μοτίβο, συχνά σουρεαλιστικού περιεχομένου, στο οποίο οι διάλογοι, οι ήρωες, ο τόπος και ο χρόνος δε έχουν ιδιαίτερη συνοχή και αρμονία.

Η πρώτη αναφορά της έκφρασης θέατρο του παραλόγου, εμφανίστηκε τη δεκαετία του ’50 από τον Μάρτιν Έσλιν, ο οποίος είναι και ο θεμελιωτής του όρου. Τα έργα που ανήκουν στο συγκεκριμένο θεατρικό κίνημα, ανήκουν σε Ευρωπαίους κυρίως συγγραφείς, με κύριους εκπρόσωπους τους Σάμιουελ Μπέκετ (Περιμένοντας τον Γκοντό), Ευγένιο Ιονέσκο (Ρινόκερος), Άρθουρ Αντάμοβ (Ο καθηγητής Ταράν) και Ζαν Ζενέ (Οι νέγρες). Συχνά αναφέρονται και άλλοι συγγραφείς ως εκπρόσωποι του θεάτρου το παραλόγου, όπως Πιραντέλλο, Αραντάλ και άλλοι σουρεαλιστές καλλιτέχνες. Η χρονική περίοδος των έργων που ανήκουν στο θέατρο του παραλόγου καλύπτει τις δεκαετίες του 1940, 1950 και 1960.

Το Θέατρο του παραλόγου, ξεκίνησε από το Παρίσι, και αν στην αρχή δεν είχε μεγάλη αποδοχή, στην πορεία, απέκτησε το κοινό του, αλλά και μια θέση στην ιστορία του θεάτρου. Πολλοί μελετητές υποστηρίζουν ότι το θέατρο του παραλόγου έχει τις ρίζες του στο κίνημα του Νανοϊσμού, το οποίο έκανε την εμφάνιση του το 1920. Ωστόσο, λόγω του καυστικού του χαρακτήρα, πολλοί εναντιώθηκαν στο ‘Νέο’  αυτό θέατρο, και αρκετοί κριτικοί θεάτρου, συγγραφείς και άνθρωποι των γραμμάτων το χαρακτήρισαν ως ‘Αντι- θέατρο’ ή και 'Μετά-θέατρο’.

 Το νέο αυτό κίνημα του θεάτρου του παραλόγου εμφανίστηκε ως φυσικό αποτέλεσμα με τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.   Η αβεβαιότητα και η ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης  ήταν κύρια αίτια που ανέπτυξαν το κίνημα αυτό, το οποίο εμφανίστηκε με μια αβαντ γκαρντ μορφή, ξεκινώντας από μικρά θέατρα του Παρισίου.


Μπορεί το θέατρο του Παραλόγου να δίχασε την κοινή γνώμη της εποχής, σήμερα όμως τα έργα των κύριων εκπροσώπων του κινήματος μελετώνται από όλες τις σχολές θεάτρου και έχουν αποδείξει τη διαχρονική τους αξία, αφού με το καυστικό και ασυνάρτητο ύφος τους εκφράζουν τη σύγχρονη πραγματικότητα και κριτικάρουν τον σύγχρονο άνθρωπο και τον υπαρξισμό.

Χαρά Σωτηροπούλου
Νέο μέλος
Νέο μέλος

Γράφτηκα στο φόρουμ στις : 25/01/2015
Αριθμός μηνυμάτων : 1

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης