BANNER





Ημερολόγιο έναρξης νέων Σεμιναρίων

Όπερες Κωμίκ και Μπούφα

Πήγαινε κάτω

Όπερες Κωμίκ και Μπούφα

Δημοσίευση από Στέφανος Την / Το 14/5/2015, 09:16


   Δύο όπερες που μοιάζουν αλλά είναι διαφορετικές. Η Όπερα Κωμίκ (Opera Comique) έχει ως τόπο γέννησης την Γαλλία, ενώ η Μπούφα (Opera Buffa) την Ιταλία και συγκεκριμένα την Νάπολη.

   Η όπερα Κωμίκ χαρακτηρίζεται από το γεγονός πως οι διάλογοί της δεν έχουν την μορφή τραγουδιού αλλά την μορφή θεατρικού διαλόγου. Υπάρχουν αλλαγές μεταξύ διαλόγων και τραγουδιών (άριες), κάτι σαν την πρόζα. Δεν είναι απαραίτητο να είναι κωμικές πάντα οι παραστάσεις. Μπορεί να έχουν περιεχόμενο διασκεδαστικό, αλλά το τέλος τους να είναι τραγικό. Το πιο γνωστό έργο της όπερας Κωμίκ είναι η «Κάρμεν» του Μπιζέ, που ενώ όλη η υπόθεση του έργου είναι κωμική, το τέλος της είναι τραγικό.

    Γιαυτό και ο όρος Κωμίκ, δεν παραπέμπει σε μία κωμική όπερα, αλλά αναφέρεται σε έναν όρο πιο σύνθετο. Πρωτοεμφανίστηκε κατά την διάρκεια της διάσημης εμπορικής έκθεσης των Παρισίων, όταν στην διάρκεια της έκθεσης τα τοπικά θέατρα ανέβασαν για πρώτη φορά αυτό το είδος.

    Η όπερα Μπούφα αντίθετα -όπου μπούφα σημαίνει στα ιταλικά το κωμικό και είναι ένα ελαφρύ είδος λαϊκής κωμωδίας- δεν ασχολείται με τους βασιλείς, τους ευγενείς και τα προβλήματά τους, αλλά με τους απλούς ανθρώπους της καθημερινότητας και τα δικά τους προβλήματα. Αμέσως ανέπτυξε δημοτικότητα καθώς ο καθένας έβρισκε ομοιότητα με κάποιον χαρακτήρα της όπερας. Ένα άλλο στοιχείο που βοήθησε στην εξάπλωσή της ήταν ότι σε αντίθεση με μια κλασική μελοδραματική όπερα δεν απαιτούσε υψηλό κόστος πραγματοποίησης σε κοστούμια και σκηνικά.

    Γλωσσολογικά χρησιμοποιεί διαλέκτους τοπικές ανάλογα με που ανεβαίνει η παράσταση και απευθύνεται στα λαϊκά στρώματα. Η μπούφα ξεκίνησε να παρουσιάζεται με την μορφή μονόπρακτων, κάτι σαν διαλλείματα, ανάμεσα σε κανονικές όπερες. Είχε ως κέντρο γέννησης τη Νάπολη και από εκεί εξαπλώθηκε στην βόρεια Ιταλία.

    Η όπερα Μπούφα τράβηξε δύο μεγάλα ονόματα του χώρου, αυτά του Μότσαρτ με το «Ντον Τζιοβάνι» καθώς και του Τζοακίνο Ροσίνι με τον «Κουρέα της Σεβίλης».

    Η ιταλική όπερα Μπούφα και η γαλλική Κωμίκ, είχαν τους δικούς τους υπέρμαχους, οι οποίοι μάλιστα έφτασαν σε σημείο διαμάχης με την Κωμίκ να βρίσκεται κάποια εποχή σε κρίσιμη καμπή. Όμως εμφανίστηκαν έργα αντιπροσωπευτικά της Κωμίκ που την διέσωσαν, όπως η «Απόφαση του Μίδα»  και το «Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος» του Βέλγου συνθέτη Andre Gretry που έγιναν στην εποχή τους δημοφιλή και έφτασαν να παίζονται στο Λονδίνο και στην Βοστώνη.

    Στην συνέχεια η Όπερα Κωμίκ σταδιακά μεταβλήθηκε κάτω από την επιρροή της ρομαντικής μουσικής. Σαν είδος έγινε περισσότερο δραματικό και έχασε μεγάλο μέρος του κωμικού του μέρους. Όμως η επικράτηση του Ναπολέοντα στην Ευρώπη επανέφερε την χαμένη σταθερότητα στο πολιτικό προσκήνιο κι έτσι η κωμωδία άρχισε ξανά να επιστρέφει και να αποτελεί το κυρίαρχο στοιχείο της Όπερας Κωμίκ.

Στέφανος
Επίτιμο μέλος
Επίτιμο μέλος

Φύλο : Άντρας
Τόπος κατοικίας : Πειραιάς
Γράφτηκα στο φόρουμ στις : 18/12/2014
Αριθμός μηνυμάτων : 99

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης